Bu Yörenin Yazanları

Kalbinin Çığlığını Şiire Yansıtan Şair: Latife Nebioğlu Kendisini 1999 yılında tanıdım. Babası, müdür arkadaşım, eğitimci Hüseyin Nebioğlu'dur. Bizim KocaAli'nin Gümüşoluk Köyüne, 800 yıl kadar önce gelip yerleşen bir sülaledir. 1999 yılında, Üstat Bahaettin Karakoç ile Şair Aysen Akdemir'in de bizleri onurlandırdığı bir şiir programı düzenlemiştim. Hüseyin Nebioğlu Müdürüm, sık- sık kızı Latife'den bahseder, iyi şiirler yazdığını kulağıma fısıldardı.                                                                                    Programa onları da davet ettim. Latife, o zaman, sanırım Ortaöğretim sıralarındaydı.                                          Kendi yazdığı bir şiirini okuyunca, büyük bir beğeni topladı. Bazı insanlar, hislerini mısralarla anlatır; bazıları ise mısralara ruhunu katar. İşte Latife Nebioğlu da kalbinin derinliklerinde biriktirdiği duyguları, şiire dönüştürerek, okuyucularıyla bir araya getiren isimlerden biri olduğunu haykırıyordu adeta Eğitimci bir babanın kızı olarak yetişmenin yanında, kendisi de bu mesleği vazife bildi ve Edebiyat Fakültesini bitirdi. İrtibatımı hiç kesmedim Latife ile. Çünkü Bahaettin Karakoç Üstad da benim kulağıma fısıldamıştı; "Bu çocukla ilgilen!"                                                                                                  Gönüllere dokunmanın ve bilgiyle, hayatlara ışık tutmanın değerini hissettirdiği duygularını, "Kalbimin Çığlığı" adlı ilk kitabında topladı. Sessiz bir çığlık olan bu kitap, aslında herkesin içinde dile getiremediği, sözleri, sevinçleri, hüzünleri... Bu sessizlikte gönlünden yankılanıyor. Eğitim yalnızca bilgiyi öğretmek değil yüreklere dokunmaktır aynı zamanda, düşüncelere yön vererek, geleceğe derin izler bırakabilmektir.                                                                                  Edebiyat da aynı amaca hizmet etmiyor mu zaten!. Bir öğretmen, öğrencinin zihnine, bir şair ise bir damla suyun içine okyanusları sığdırabilen kimse değil midir?                                                                "Kalbimin Çığlığı" ile başlayan ilk Şiir kitabı sonrasında, şiir yolculuğu, ikinci kitabı "Kalbimin La Notası" adlı eseri ile devam edecek. Latife Nebioğlu iki eser arasında şiirsel bir bağ kuruyor. Çığlıktan notaya bir ahenge dönüştürüyor. Hayatın kendisi de öyle değil midir? Ses önce yükselir, sonra kendi ezgisine dönüşür. "Baharın bile gelmeye cesaret edemediği; soğuk, yağmurlu bir mart ayıydı gidişin..." dediği ön sözünde, kitabını babasına ithaf ettiğini görüyorum. Bu vesileyle Hüseyin Nebioğlu’nu rahmet ve saygıyla anıyor, kızı Latife Nebioğlu'nu eğitim ve edebiyat çalışmaları için kutluyor, Gönül Yaylalarınızı da Latife'nin suladığı Şiir Çiçekleriyle süsleyeceğinizi biliyorum.