Kimyasal Uyuşturucu Tehlikesi
Gençliğimizi içten içe çürüten sessiz bir felaketle karşı karşıyayız. Bugün en büyük tehlikelerden biri, gençlerimizi pençesine alan kimyasal uyuşturuculardır. Üstelik bu illet, artık yalnızca belli bir kesimin değil, toplumun her kesimini tehdit eden ciddi bir sosyal yaraya dönüşmüştür.
Ulaşılmasının kolay olması, esrar veya kokain gibi bazı uyuşturuculara kıyasla daha ucuz olması, bu zehrin özellikle gençler arasında hızla yaygınlaşmasına zemin hazırlamaktadır. Bir hevesle, merakla veya kötü arkadaş çevresinin etkisiyle başlayan süreç, çoğu zaman gençlerin hayatını karartan bir bağımlılığa dönüşmektedir.
Geçtiğimiz aylarda kamuoyunda geniş yankı uyandıran ünlülere yönelik uyuşturucu operasyonları gerçekleştirildi. Bu operasyonların yalnızca kullanıcılarla sınırlı kalmayıp uyuşturucu ticaretinin arkasındaki baronlara, bu kirli düzeni yönetenlere ve onları koruyan yapılara kadar ulaşmasını temenni ediyoruz. Kamuoyuna yansımayan çalışmaların da perde arkasında sonuç vermeye başladığını umut ediyoruz. Bir vatandaş olarak bu mücadelenin sonuna kadar götürülmesi için dua ediyorum.
Ancak aynı kararlılığı kimyasal uyuşturucularla mücadelede de görmek istiyoruz.
Bugün evlerimizin içinde sessiz bir dram yaşanıyor. Gençlerimiz göz göre göre bu zehrin pençesine düşerken anneler, babalar, eşler ve çocuklar büyük bir çaresizlik içerisinde hayatlarını sürdürmeye çalışıyor. Bir zamanlar umut bağladıkları evlatlarının bağımlılık karşısında nasıl değiştiğini görmek, aileler için tarif edilmesi güç bir acı. Evlerde huzur kalmıyor, aile bağları kopuyor, gençlerin gelecek hayalleri birer birer yok oluyor.Üstelik bu mücadelede ailelerin yaşadığı çok ciddi bir çaresizlik var. Bağımlılık ilerledikçe aile içindeki ilişkiler bozuluyor. Çocuğunun uyuşturucu kullandığını öğrenen bir anne veya baba, evladını kurtarmak için müdahale etmek istediğinde karşısında öfke, tehdit ve düşmanlık bulabiliyor. Bazı aileler çocukları tarafından zorbalanıyor, darp ediliyor. Emniyete başvurmaya çekinen, nereye müracaat edeceğini bilemeyen, kendi evinde çaresiz kalan anne babaların sayısı az değil. Peki bu aileler ne yapmalı? Evlatlarının gözlerinin önünde eriyip gitmesini mi seyretmeli?
Emniyet güçlerimize güveniyoruz. Uyuşturucu ticareti yapanlara, gençlerimizi bu zehre alıştıranlara ve bu kirli ticaretten kazanç sağlayanlara karşı yürütülen mücadeleyi sonuna kadar destekliyoruz. Ancak meselenin yalnızca polisiye tedbirlerle çözülemeyeceğini de görmek zorundayız.
Uyuşturucu satıcılarıyla mücadele ederken bağımlı hâle gelmiş gençlerimizi de kurtarmak için devletin daha güçlü ve kapsamlı önleyici ve engelleyici tedbirler almalı. Bir ihbar ile gençlere müdahale edilmeli. AMATEM gibi kurumlar olmalı ama kontrol altında tutulacakları yeni rehabilitasyon merkezleri de oluşturmalı.
Bildiğim kadarıyla bugün bağımlı bir gencin kendi rızası olmadan tedavi sürecine alınması konusunda ciddi hukuki ve uygulamaya ilişkin engeller bulunuyor. Elbette kişilerin özgürlükleri, hasta hakları ve hukuki güvenceleri korunmalıdır. Ancak kendisine zarar veren, ailesini perişan eden ve bağımlılığın etkisiyle sağlıklı karar verme yetisini kaybedebilen gençler konusunda ailelerin tek başına bırakılması da kabul edilemez. Ebeveynin ya da eşin durumu bildirmesi ile harekete geçilmeli ve gerekirse zorunlu rehabilite, tedavi süreci başlatılmalıdır. Gerekirse konu ile ilgili kanunda düzenleme yapılmalı, bu gençlerin tedaviye erişimini kolaylaştırmalıdır. Bağımlılık tedavisi yalnızca birkaç günlük veya birkaç haftalık bir müdahaleden ibaret görülmemeli; gençlerin yeniden hayata tutunmasını sağlayacak psikolojik destek, eğitim, meslek edindirme ve sosyal uyum programlarıyla devam etmelidir.Elbette burada önemli olan gençleri cezalandırmak değil, onları yeniden hayata kazandırmaktır. Çünkü uyuşturucu satıcısı ile uyuşturucu bağımlısı aynı kefeye konulmamalıdır. Bir tarafta bu zehri para kazanmak için gençlerimize pazarlayanlar, diğer tarafta ise bağımlılığın kurbanı olmuş evlatlarımız var. Satıcıya karşı tavizsiz mücadele, bağımlıya karşı ise tedavi ve rehabilitasyon odaklı bir yaklaşım şarttır. Kısaca bataklık kurutulması için ne gerekiyorsa yapılmalıdır. İnanıyorum ki bu konu üzerine alınacak önleyici kararlar toplumun her kesiminden destek görecektir.
Uyuşturucuya bulaşan bir genç, yarın bir ailenin dağılmasına, bir annenin gözyaşına, bir babanın çaresizliğine ve toplumun geleceğinden bir parçanın kopmasına sebep olabiliyor. Bu nedenle mesele yalnızca bir asayiş meselesi değil, aynı zamanda bir aile, eğitim, sağlık ve gelecek meselesidir.
Devlet büyüklerimizden beklentimiz açıktır. Gençlerimizi bu illetten kurtaracak daha güçlü bir mücadele başlatılmalı, bağımlının istediğine bırakılmadan ailelerin başvurabileceği etkili mekanizmalar oluşturulmalı ve tedavi imkânları genişletilmelidir. Üreticisi, satanı ve ticareti ile meşgul olanı ise caydırıcı cezalara çarptırılmalıdır.Çünkü kaybettiğimiz her genç, yalnızca bir ailenin değil, bu milletin kaybıdır. Gençlerimizi uyuşturucu baronlarının insafına, kötü arkadaş çevrelerinin tuzağına ve ailelerin çaresizliğine terk edemeyiz. Onları bu karanlıktan çekip çıkarmak hepimizin görevi, ama her şeyden önce devletimizden acil kalıcı tedbirler çıkmasını bekliyoruz.
Kaynak: NetGaste (Sakarya)