​İKLİM ZİRVESİ Neden TÜRKİYE ’DE?

Çünkü artık laf değil icraat zamanı mı geldi ? ​Bizim topraklarda çok sevdiğim eski bir söz vardır: "Ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz." İnsanın da devletin de gerçek ağırlığı, ne kadar süslü cümleler kurduğunda değil, verdiği sözün ne kadar arkasında durduğunda saklıdır. ​Bugünlerde gözümüz kulağımız Antalya’da. Dünyanın dört bir yanından gelen devlet başkanları, bakanlar, iklim bilimciler ve karar vericiler, COP31 İklim Zirvesi için bizim topraklarımızda, Akdeniz’in kalbinde aynı masanın etrafında toplandı.​Yıllardır bu küresel iklim zirvelerini uzaktan izlerken içimde hep aynı burukluk uyanırdı. Koca koca salonlarda, şık kürsülerde insanlığın geleceği adına ne muazzam nutuklar atılır, ne umut dolu bildiriler imzalanırdı! Ama kameralar kapanıp delegeler ülkelerine döndüğünde, o imzalanan kağıtların çoğu ya tozlu çekmecelere kilitlenir ya da büyük güçlerin çıkar hesaplarına kurban edilirdi. Dünyayı en çok kirletenler söz verir, ama faturayı hep kuraklıkla, selle, bozulan tarımla boğuşan mazlum coğrafyalar öderdi. ​İşte Antalya’daki zirveyi öncekilerden ayıran ve bana umut veren en büyük fark tam da burada başlıyor. Peki, neden bu kritik zirve başka bir yerde değil de Türkiye’de toplanıyor?​Çünkü Türkiye, bu kez sadece ev sahibi koltuğunda oturan bir ülke değil; küresel diplomasideki o bildik "ağır abi" ve arabulucu ağırlığını masaya koyarak net bir çizgi çeken taraf konumunda. Yıllardır süregelen o ikiyüzlü "bol vaat, az icraat" döngüsüne karşı "Artık yeni vaatler dinlemeye değil, verilen sözleri hayata geçirmeye geldik" diyen bir vizyonun öncülüğünü yapıyor.​Bu duruş boşuna "Uygulama COP’su" olarak adlandırılmıyor. Yıllardır sadece kağıt üzerinde kalan finansman sözlerinin, iklim adaleti taahhütlerinin artık somut birer takvime ve icraata dönüşmesi için masada Türkiye’nin dengeleyici ve sonuç alıcı iradesi hissediliyor. Üstelik bunu yaparken sadece eleştiren değil, kendi toprağından çıkardığı Sıfır Atık gibi pratik, uygulanabilir ve dünyaya örnek olan çözümleri de masaya koyan bir irade var karşımızda.​Elbette mesele sadece diplomasi masalarında bitmiyor. Akdeniz havzasının tam ortasında, mevsimlerin nasıl şaştığına, toprağımızın ve suyumuzun nasıl kıymete bindiğine hepimiz kendi mahallemizde, kendi bahçemizde şahit oluyoruz. Büyük devletlerin masada verdiği sözleri tutması ne kadar hayatiyse, bizim de kendi evimizde, sokağımızda israftan kaçınmamız, toprağımıza ve suyumuza sahip çıkmamız o kadar elzem. ​Antalya’dan yükselen bu "laf değil icraat" çağrısı, sadece küresel liderlere değil, aslında hepimize tutulmuş bir ayna. Bakalım bu kez süslü cümleler mi kazanacak, yoksa insanlığın ortak vicdanı ve samimiyeti mi?