TEKNOLOJİ DESTANI NASIL YARIM KALDI?

İkinci "Devrim Arabaları" Vakası: ASELSAN 1919... ​Tarih 1961... "Devrim Otomobili" meclis önünde "benzini bitti" bahanesiyle yolda bırakıldığında, aslında bir ülkenin sanayi vizyonu baltalanmıştı. Halkımız o yarım kalan rüyaya yıllarca iç geçirdi. ​Oysa yaklaşık 40 yıl sonra, Ankara’da ikinci bir "Devrim" vakası daha yaşandı. Bu kez hedef yollar değil dalga boylarıydı, adı ise ASELSAN 1919’du. Takvimler 1999’u gösterirken, Türk mühendisleri dönemin dünya devlerine kafa tutan, yerli yazılımlı ilk cep telefonunu üretti. Hatta Nokia’nın açtığı patent davalarını kazanacak kadar güçlü bir teknoloji kurdu. ​Peki, bu destan neden yarım kaldı? ASELSAN 1919’u bir gecede kimse yasaklamadı; onu kolektif bir vizyonsuzluk zinciri boğdu. Bakmayın bugün herkesin milli projelerle övündüğüne... O dönemin siyaset sahnesine, Ankara'nın zirvesine bir bakın; sanki bütün liderler sırayla o koltuklardan geçmiş ama hiçbiri bu destana el uzatmamış. ​Necmettin Erbakan’dan Tansu Çiller’e, Mesut Yılmaz’dan Bülent Ecevit ve Devlet Bahçeli’ye kadar o dönemin tüm muktedirleri, koalisyon liderleri sıra sıra başta oturmuşlar. Ama her biri kendi siyasi kavgalarıyla, günübirlik krizlerle o kadar meşguldü ki, devletin vizyonunu küresel bir teknoloji hamlesine dönüştürmeyi akıl edemediler. Onlar Ankara'da koltuk pazarlıkları yaparken, bizim mühendislerimiz serbest piyasanın kurtlar sofrasında yapayalnız bırakıldı. ​İlk darbeyi, altyapı ihalelerini yabancı devlere kaptırıp, onların "yerli telefonu satmayacaksınız" dayatmasına boyun eğen yerli operatör tekelleri vurdu. İkinci darbe, Güney Kore Samsung’u dünya markası yaparken bizim projeye can suyu olacak sermayeyi çok gören, "Biz kim, teknoloji kim?" ezikliğindeki o liderlerin yönettiği Ankara bürokrasisiydi. Son darbe ise kalemini ve ekranını yabancı markaların devasa reklam bütçelerine kiralayan, milli başarıyı gizleyip "Türkler yapamaz" algısını besleyen dönemin ana akım medyasıydı. ​Tıpkı Devrim Otomobili’nde olduğu gibi; yerli olanı daha emeklemeden boğmayı, yabancıya kırmızı halı sermeyi "modernlik" zanneden o köhne zihniyet yine kazandı. Liderler değişti, hükümetler değişti ama o vizyonsuz makus talih o dönem hiç değişmedi. ​Amaaa yağma yok, o ezik günler, o prangalı devirler artık geride kaldı. İşte bu yüzden bugün üreten, kendi göbeğini kendi kesen, dünyaya "Biz de varız" diyen o güçlü Türkiye’yi sonuna kadar seviyorum ve onunla gurur duyuyorum. Dün telefonumuzu boğanlar, bugün KAAN’ımıza, SİHA’larımıza, göklerdeki ve denizlerdeki milli destanlarımıza artık engel olamıyorlar, güçleri yetmiyor. Netice-i kelam;  Devir değişti, zihniyet duvarları yıkıldı. ASELSAN 1919’un yarım kalan çığlığı, bugün Türk mühendislerinin yeni zaferleriyle yankılanıyor. Anlayanlar için, o sessiz veda bitti; şimdi üreten Türkiye'nin gür sesi konuşuyor! Amacım zihinlerde soru işareti oluşturmak...