Çürüme!

Gerçekleri tüm çıplaklığıyla, o mide bulandırıcı kokusuyla yüzümüze vurmanın vakti çoktan geldi de geçiyor. Bizler, bir zamanlar imparatorlukların, destansı kurtuluş savaşlarının mirasçıları olduğumuzu sanırken; meğer devleti bir kumar masasında, ucuz bir rulet oyununda, ne idüğü belirsiz fonların karanlık dehlizlerinde kaybetmişiz. Evet, kelimenin tam anlamıyla ütülmüşüz. Bu topraklarda artık liyakat, üretim, alın teri veya devlet ciddiyeti gibi kavramların esamesi okunmuyor. Bunların yerini, kolay yoldan zengin olma hırsıyla gözü dönmüş, ahlaki pusulasını çoktan yitirmiş bir "akbabalar sürüsü" almış durumda. Sadece siyasetçiler veya birkaç yozlaşmış bürokrat değil; devletin en temel, en köklü, en kutsal sayılan kurumları bile bu devasa, kokuşmuş kumarhanenin birer müdavimi, birer kasası haline gelmiş.Bu öyle bir çürüme ki, kanser hücresi gibi devletin kılcal damarlarına kadar işlemiş durumda. toplumun ahlaki ve dini rehberliği için var olduğu iddia edilen Diyanet Vakfı gibi kurumların faiz, fon ve getiri sarmalına nasıl hevesle atladığını görüyoruz.. Bu devasa vurgunlar,sıradan bir yolsuzluk hikayeleri değildir. Bu, devlet aklının ve kamu vicdanının tamamen iflas ettiğinin, kurumların artık millete değil, bir avuç açgözlü "foncuya" hizmet ettiğinin resmidir. İktidar partisi ve muhalefet partilerinin mensuplarından üst düzey bürokratlara kadar uzanan bu karanlık ağ, devleti kendi şahsi hırslarını tatmin edecekleri, kaybettiklerinde faturayı millete kesecekleri bu yolsuzluk ve çürümüşlük nereye kadar gidecek merak ediyoruz...Bedava paranın, emek harcamadan elde edilen milyonların kokusunu alan bu kesim, tıpkı leşin etrafına üşüşen akbabalar gibi devletin hazinesine, kurumların kasasına, vatandaşın kefen parasına üşüşmüş durumda. Utanç duygusu yerini arsızlığa, hesap verme sorumluluğu yerini kibirli bir vurdumduymazlığa bırakmış. Peki ya toplum?Bu kokuşmuşluğun faturasını sadece yukarıdakilere kesmek, en hafif tabirle ikiyüzlülük olmaz mı? Sistemdeki bu çürüme, toplumun her hücresine sirayet etmiş bir ahlaki çöküşün hem sonucu hem de besleyicisidir. Ne kadar da hevesliymişiz bedava paraya, emeksiz zenginliğe, "bir koyup on almaya". Köşe dönmeciliğin, alın teri dökmeden milyonları cebe indirmenin bir "başarı" ve "zekâ" belirtisi sayıldığı; namusuyla çalışanın, üretenin "ahmak" yerine konduğu bir toplumsal cinnet hali yaşıyoruz. Ponzi sistemlerine, yüksek getirili hayali fonlara, kripto kumarhanelerine evini, arabasını, hatta kredi çekip geleceğini yatıran yığınlar, aslında bu yukarıdaki çürümenin küçük ölçekli kopyalarından başka bir şey değildir. Herkes kendi çapında bir "Fon vurgunu" yapmanın, bir gecede sınıf atlamanın, çalışmadan zengin olmanın hastalıklı rüyasını görüyor. Devletin zirvesindeki bürokratlar,siyasetçiler milyarlarca liralık devlet tahvilini karanlık kuyulara atarken ne hissediyorsa, üç kuruşluk birikimini tefecilere, dolandırıcılara kaptıran vatandaş da aynı açgözlülüğün, aynı "bedava para" şehvetinin kurbanı oluyor.Bu kokuşmuşluk sarmalı, ahlakın ve değerlerin içinin nasıl boşaltıldığının en acı kanıtıdır. Düşünün ki, bir ülkenin en muhafazakar, en "dindar" geçinen kadroları tarafından yönetilen kurumlar, vahşi kapitalizmin en acımasız, en spekülatif, en ahlaksız çarklarının en dişli oyuncuları haline gelmiş. Diyanet Vakfı'nın isminin karıştığı finansal operasyonlar, vakıf kültürünün ve yardımlaşma ahlakının tabutuna çakılan son çivilerden biridir. Bir eliyle vatandaşa şükrü, sabrı ve aza kanaat etmeyi öğütleyenler, diğer elleriyle karanlık fonlarda milyon dolarları çeviriyor, spekülatif araçlarla kamunun kaynaklarını tehlikeye atıyorlar. Bu ikiyüzlülük, sadece kasayı değil, milletin devlete ve inanca olan güvenini de sıfırlamıştır. "Faiz haramdır" diyerek meydanlarda nutuk atanların, arka kapılarda en kirli finansal oyunların başrolünü oynaması, yaşadığımız çürümenin boyutlarını göstermesi açısından ibretliktir. Devlet kurumlarının içinin boşaltılması süreci, ustaca kurgulanmış bir tiyatro gibi işliyor. Önce liyakatli, işin ehli, devlet terbiyesi almış kadrolar tasfiye ediliyor. Yerlerine, tek vasfı biat etmek olan, gözünü para hırsı bürümüş, kamu malını "ganimet" olarak gören liyakatsiz kifayetsiz muhterisler atanıyor. Bu yeni bürokrat tipi, devleti korumakla değil, iktidarın etrafındaki yandaş ağının kasasını doldurmakla görevlidir. Ve en acısı nedir biliyor musunuz? Günlerce, haftalarca bu gerçeği yazan gazetecilere, uyaran uzmanlara kulak tıkanması, gerçeklerin arsızca inkar edilmesidir. Nihayet o acı itiraf geldiğinde bile, zerre miskal bir utanma, bir istifa, bir hesap verme erdemi göremezsiniz. Çünkü kumarbazlar masadan ancak ceplerindeki son kuruşu bitirdiklerinde veya yaka paça dışarı atıldıklarında kalkarlar.Bizler, bu iğrenç oyunu tribünden izleyen, kaybedilen her elde faturayı ödeyen, her seferinde "artık daha kötüsü olamaz" derken daha büyük bir rezaletle uyanan figüranlara dönüştürüldük. Çürüme öyle bir boyutta ki, adalet mekanizması bile bu devasa soygunun üzerini örtmek, hesap soranları susturmak için bir sopa olarak kullanılıyor.Fon vurgunları patladığında, milyarlarca lira buharlaştığında, kurumlar iflasın eşiğine geldiğinde savcıların harekete geçmesi aylar alıyor; o da eğer kamuoyu baskısı oluşursa. Ancak bu soygunu yazan, çizen, "Kral çıplak, hırsız evde!" diye bağıran gazeteciler anında terörist, vatan haini veya provokatör ilan edilebiliyor.Kuruların,koruma kalkanı, vatandaşı soyanlara değil, soygunu ifşa edenlere karşı çalışıyor. Bu devran, bu kokuşmuş düzen, Türkiye'nin geleceğine ipotek koymuştur. "Biz bu devleti sokakta bulmadık" diyerek mangalda kül bırakmayanlar, o devleti klimalı, şatafatlı ofislerde, gizli fon anlaşmalarında, kripto hesaplarında kaybettiler. Vatan, millet, Sakarya edebiyatıyla kitleleri uyuturken, arka planda kamu bankalarını, sigorta şirketlerini, vakıfları birer şahsi bankamatik gibi kullandılar. Devletin kolonları kesilmiş, temelleri oyulmuş, taşıyıcı kirişleri dinamitlenmiş gibi görünüyor. Bugün karşı karşıya olduğumuz tablo, sadece bir ekonomik kriz, bir enflasyon sarmalı veya dış kaynaklı bir şok değildir.Karşı karşıya olduğumuz tablo, ahlaki bir çöküşün, kurumsal bir yıkımın, topyekûn bir toplumsal yozlaşmanın ta kendisidir. Bu bataklıktan, bu irin deryasından nasıl çıkılacağı ise meçhuldür. Zira hastalığı teşhis etmesi gereken doktorlar, sistemin bizzat virüsleri haline gelmiştir. Ancak bir gerçek var ki o da su götürmez: Akbabaların ziyafeti, ortada yiyecek bir leş kalmadığında sona erer. Devletin hazinesi suyunu çektiğinde, satılacak kurum, batırılacak tahvil, soyulacak fon kalmadığında bu kumarhane de kepenk indirecektir.Fakat o gün geldiğinde, geriye sadece borç batağında çırpınan, kurumları çürümüş, ahlaki pusulasını kaybetmiş, geleceği çalınmış yoksul bir halk kalacaktır.10-15 milyar liralık kayıpların sıradanlaştığı, devasa rezaletlerin bir günlük haber değeri taşıdığı bu distopyada, en büyük kaybeden, masaya hiç oturmamış ama tüm borcu sırtlanmış olan milyonlarca masum vatandaştır. Çürüme, kokuşma ve arsızlık; bu dönemin alnına kazınmış silinmez birer leke olarak tarihteki yerini çoktan almıştır.Alıntılanmıştır..