Karnımız Doydu da Hayatımız Ne Oldu?
Tarhanayı kaynatır, sofraya koyardık. Yanına bir baş soğan, birkaç dilim ekmek… Büyüklerimiz “Allah kimseyi açlıkla terbiye etmesin” derdi.
Doğru sözdü.
Ama insanın bütün ihtiyacı aç kalmamak mıydı?
Bir çocuğun başka şehirleri görmeye, bir gencin dünyayı tanımaya, yıllarca çalışan bir insanın birkaç gün dinlenmeye hakkı yok muydu?
Ne zaman bunları konuşmaya kalksak aynı cevapla karşılaşıyoruz:
“Karnın doyuyor ya, daha ne istiyorsun?”
İşte bugün biraz da o “daha” kelimesini konuşmamız gerekiyor. Çünkü hayatımızın ertelenen bütün güzellikleri, o kelimenin içine sıkıştırılıyor.
Yoksulluğu sevmek zorunda değilizTarhana bizim kültürümüzdür. Lor peyniri de soframızın kıymetidir. Bunları küçümsemek kimsenin hakkı değildir.Fakat insanın tarhanayı sevmesiyle, başka bir şeye gücü yetmediği için her gün aynı sofraya oturması arasında fark vardır.Mesele hangi peyniri yediğimiz değil; seçme imkânımızın bulunup bulunmadığıdır.Bir anne markette çocuğunun istediği ürünü fiyatına bakıp rafa geri bırakıyorsa, orada konuşmamız gereken kanaatten önce geçimdir. Bir baba ay sonunu getirebilmek için kendi ihtiyaçlarını sürekli erteliyorsa, ona yalnızca sabır tavsiye etmek yetmez.Yoksulluğun içinde onuruyla yaşayan insanlara saygı duyarım. Ama yoksulluğun kendisini övmeyi doğru bulmam.Görmediğimiz hayat hakkında ne biliyoruz?Başka ülkeleri görmek, farklı insanların nasıl yaşadığını öğrenmek ufkumuzu genişletir. Ancak bunun için önce yol parasını ayırabilmek gerekir.
Kirasını, faturasını, mutfak masrafını denkleştirmeye çalışan bir aileye uçak bileti hesabı yaptırmak kolay mı?
Sonra da o insana dönüp “Dünyayı bilmiyorsun” demek adil mi?
İmkânı olmadığı için seyahat edemeyen insanın eksikliği zekâsında değildir. Önüne kapanan kapılardadır.
Üstelik iyi bir hayatın mümkün olduğunu anlamak için mutlaka yurt dışına çıkmak da gerekmez. İnsan kendi mahallesinde, kendi sokağında bile hayatlar arasındaki farkı görebilir.
Birinin sıradan saydığı harcama, diğerinin aylarca kurduğu hayal olabiliyorsa, üzerinde düşünmemiz gereken bir mesele vardır.
Emek kıymetini buluyor mu?Turizmde çalışan da garsonluk yapan da temizlik yapan da alın teriyle geçinir. Bu mesleklerin hiçbirini küçümsemeye kimsenin hakkı yoktur.Benim sorum başka:Bir otelde sezon boyunca çalışan insan, ailesiyle birkaç gün tatil yapabiliyor mu? Her gün başkalarının sofrasını hazırlayan çalışan, kendi evinde istediği sofrayı kurabiliyor mu?Kazandığı ücret barınmasına, beslenmesine, dinlenmesine ve geleceğine güvenle bakmasına yetiyor mu?Bu soruların cevabını aramadan, yalnızca ülkeye gelen turist sayısıyla sevinmek bana eksik geliyor. Ekonominin başarısını, o ekonomiyi emeğiyle ayakta tutan insanların hayatında da görebilmeliyiz.Şükretmek, hakkından vazgeçmek değildirElimizdekinin değerini bilelim. İsraf etmeyelim. Zor gününde birbirimizin yanında duralım.
Ama hakkımızı da konuşalım.
Daha iyi ücret istemek, çocuğuna iyi eğitim talep etmek, sağlıklı bir evde oturmayı arzulamak neden ayıp olsun?
İnsan hem şükredebilir hem haksızlığa itiraz edebilir.
Bir emeklinin torununa hediye alırken hesabını defalarca kontrol etmemesini istemek lüks değildir. Bir gencin geleceğini yalnızca borç ve işsizlik kaygısıyla düşünmemesini istemek de öyle.
Bunlar hayatın olağan beklentileridir.
Bu halka daha iyisi layıkBazen öfkeyle “Bu halk buna layık” diyoruz.Ben bu cümleye katılmıyorum.Geçim derdi altında yorulan, umudunu korumaya çalışan insanlara bir de böyle hüküm vermeyelim. Yanlışları eleştirelim, tercihleri tartışalım, sorumlulukları hatırlatalım. Fakat insanların daha iyi bir hayatı hak ettiğinden vazgeçmeyelim.Ben bu ülkenin insanına yalnızca karnının doyduğu bir hayatı yeterli görmüyorum.Gezebilsin, okuyabilsin, dinlenebilsin. Çocuğunun isteğini her defasında ertelemek zorunda kalmasın. Çalışmasının karşılığını alsın. Yarınını düşünürken içinde yalnızca korku olmasın.Tarhana yine soframızda olsun.Ama yanında, ertelenmemiş bir hayatımız da bulunsun.Güzel Söz:
“Sofradaki ekmeğin kıymetini bilmek,
Hayattan daha fazlasını istemeye engel değildir.”
Kaynak: NetGaste (Sakarya)