10 KASIM: BİR MİLLETİN YÜREĞİNDE HİÇ DİNMEYEN ÖZLEM

Bazı tarihler vardır, takvim yapraklarında yalnızca bir günü değil, koca bir milletin hafızasına kazınmış derin bir acıyı anlatır. Bazı vedalar vardır, üzerinden yıllar, hatta asırlar geçse bile ilk günkü gibi yüreğimizi sızlatır. İşte 10 Kasım, bizim için tam da böyle bir gündür. Bir milletin bağımsızlık mücadelesine önderlik eden, karanlık bir dönemde umut olan, bir ülkenin kaderini değiştiren Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü kaybettiğimiz gün… Saatler 09.05'i gösterdiğinde Türkiye'de hayat bir anlığına durur. Sokaklarda yürüyen insanlar adımlarını keser, araçlar durur, sirenler yankılanır, başlar öne eğilir. Kimi gözlerini kapatıp geçmişe gider, kimi gözyaşlarını tutamaz. Çünkü o an yalnızca bir devlet adamını değil, bir milletin yeniden doğuşuna öncülük eden büyük bir lideri anarız. Aradan yıllar geçse de 10 Kasım'ın hüznü değişmez. Çünkü bazı insanlar yaşarken tarihe yön verir, aramızdan ayrıldıklarında ise tarihin kendisi olurlar. Atatürk, yalnızca savaş kazanmış bir komutan değildi. O, zaferin ardından asıl mücadelenin başladığını bilen bir devlet kurucusuydu. Çünkü bağımsızlığın yalnızca düşmanı topraklardan çıkarmakla tamamlanmayacağını, çağdaş, güçlü ve aydınlık bir ülke inşa etmekle anlam kazanacağını biliyordu. Atatürk'ün en büyük eserim dediği Cumhuriyet, bir yönetim biçiminden çok daha fazlasıydı. Cumhuriyet, egemenliğin millete ait olması, insanların eşit yurttaşlar olarak geleceğini belirleyebilmesi ve bir ülkenin kaderinde söz sahibi olabilmesiydi. Atatürk, gençlere yalnızca bir ülke emanet etmedi; aynı zamanda o ülkeyi koruyacak, geliştirecek ve ileriye taşıyacak bir sorumluluk bıraktı. Gençliğe Hitabesi'nde dile getirdiği uyarılar, bugün de her nesil için yol gösterici olmaya devam ediyor. Çünkü o, Cumhuriyet'in geleceğinin bilinçli, eğitimli, sorgulayan ve ülkesini seven gençlerin ellerinde yükseleceğine inanıyordu. 10 Kasım 1938'de Dolmabahçe Sarayı'nda saatler 09.05'i gösterdiğinde yalnızca bir insanın yaşamı sona ermedi. Bir millet, kendisine bağımsızlığın yolunu açan büyük önderine veda etti. O gün Türkiye'nin dört bir yanında gözyaşları döküldü. İnsanlar, kendilerine yeniden bir gelecek kazandıran liderlerini kaybetmenin acısını yaşadı. Aradan 88 yıl geçti. Bir zamanlar onun sesini duyan, gözlerindeki kararlılığa tanıklık eden nesiller aramızdan ayrıldı. Ancak Atatürk'ün fikirleri, eserleri ve Cumhuriyet'in temel değerleri yaşamaya devam etti. Bugün onu hiç görmemiş çocuklar, gençler ve yeni nesiller de 10 Kasım geldiğinde aynı saygıyla başlarını öne eğiyor. Çünkü Atatürk'ü anlamak için aynı dönemde yaşamış olmak gerekmiyor. Onun açtığı yolda yürümek, düşüncelerini öğrenmek ve bıraktığı mirasa sahip çıkmak yeterlidir. Bir ülkenin bağımsızlığına, eğitimine, bilimine, kadınların eşitliğine ve çağdaşlaşmasına verdiği değeri kavradığımızda, onun neden hâlâ milyonların kalbinde yaşadığını daha iyi anlıyoruz. Bugün kendimize sormamız gereken önemli bir soru var: Atatürk'ü ne kadar anlıyor ve bize bıraktığı emanete ne kadar sahip çıkıyoruz? Onu anmak, yalnızca 10 Kasım sabahı saat 09.05'te saygı duruşunda bulunmak değildir. Onu anmak; çocukların iyi eğitim alması için çalışmak, bilimi ve aklı rehber edinmek, ülkenin kaynaklarını korumak, üretmek, çalışmak, adaleti ve eşitliği savunmak, Cumhuriyet'in kazanımlarını gelecek kuşaklara aktarmaktır. Atatürk'ün hayalini kurduğu Türkiye'yi yaşatmanın yolu, ayrışmadan ortak değerler etrafında buluşmaktan, ülkemizin geleceği için sorumluluk almaktan geçiyor. Bugün her alanda daha güçlü, daha çağdaş ve daha aydınlık bir Türkiye istiyorsak onun gösterdiği hedefleri yalnızca sözde değil, davranışlarımızda da yaşatmalıyız. Bir öğretmenin sınıfta yetiştirdiği her bilinçli öğrenci, bir bilim insanının ortaya koyduğu her yeni buluş, bir çiftçinin toprağa kattığı her emek, bir gencin ülkesinin geleceği için attığı her adım, Cumhuriyet'in yarınlarına yapılan bir katkıdır. 10 Kasım geldiğinde yine aynı hüzün çökecek yüreğimize. Yine saatler 09.05'i gösterdiğinde hayat duracak. Yine sirenler çalacak, yine gözler dolacak. Aradan kaç yıl geçerse geçsin, sana duyduğumuz özlem eksilmeyecek. Belki artık aramızda değilsin. Belki sesini duyamıyor, bir konuşmanı dinleyemiyor, kararlı bakışlarını göremiyoruz. Ama fikirlerin hâlâ yolumuzu aydınlatıyor. Kurduğun Cumhuriyet, bu ülkenin en kıymetli mirası olarak yaşamaya devam ediyor. Sen, bir milletin umudunu yeniden yeşerttin. Esareti kabul etmeyen bir halka bağımsızlığın mümkün olduğunu gösterdin. Geleceğe inanmamızı, çalışmamızı, üretmemizi ve hiçbir koşulda umudumuzu kaybetmememizi öğrettin. Bugün sana duyduğumuz sevgi, yalnızca geçmişe duyulan bir özlem değil; geleceğe taşıdığımız bir inançtır. Saat 09.05'te yine susacağız Atam… Ancak sana olan sevgimiz, saygımız ve bıraktığın değerlere bağlılığımız hiçbir zaman susmayacak.   Emanetin Cumhuriyet, mirasın bağımsızlık, yolumuz aydınlık olsun.   Seni unutmadık, unutmayacağız.   Saygı, minnet ve sonsuz özlemle…   Rahat uyu  ATAM